joris in Leuven

"Ik vind dat we goede studenten in de gaten moeten houden, en ze bijvoorbeeld bij hun maatschappelijke carriere moeten helpen of voorrang geven bij een promotieplaats." Volgens Van der Perre is dat principe te lang onbespreekbaar geweest: "Middelmaat regeert nu op de universiteit"

"I think we should keep an eye on good studentds, aid them with their carriers - for example - , or privilege them with regard to promotion." According to Van der Perre, this principle has been taboo for too long now: "Mediocrity rules now at the university"

I commenced my academic studies, civil engineering, at the end of September 2005 at KULeuven.

I was expecting to be submerged in an oasis of enlightenment and open-mindedness...

I felt ready to plunge into a stimulating environment in which I could fully exploit and enrich my capabilities, expand my horizon beyond compare with any previous experience. All whilst maintaining my personal principles and standing out as a personality. At the end I would be ready to meet the world and change it where I could.

I ended up in an impersonal diploma-factory where shiploads of students are processed, where knowledge-reproduction – all counter-efforts in vain – still is the ultimate criterion.

I looked forward to witness famous professors, eagerly pleading their cause, exhaling wisdom non-stop during compelling dissertations, leaving a path of astonishment and marvel behind them wherever they go, broadening their pupil's minds and excitating them to absorb knowledge and to use it to become part of the fascinating world of academia, technology and innovation.

Instead I see sarcastic tutors, unwilling or unable to provide non-superficial, satisfying answers to questions that go beyond the strict scope of the course outline, frustrated because of their obligation to teach, counting the days that lead up to their pension.

I was prepared to meet enthusiast assistants, stimulating our criticism and creative thinking, always willing to provide constructive feedback.

Instead I've met assistants who laugh at displays of great interest, cool down my motivation with relativism, stick strictly to their domain and suffer from a serious Friday-afternoon-syndrome.

I feared that all professors would work extensively & exclusively with slide shows, created with one particular species of commercial presentation software, thinking that this would be the solution to all problems and being of the opinion that multimedia & ICT integration in the education process would end there.

My fear was correct. I solemnly hope this trend will not spread further to high nor lower school.

I thought interdisciplinary, international and interacademic collaboration would be omnipresent. I thought of foreign speakers, of relations with international scientists, of publications in science magazines, of exchange projects and lectures on achievements of graduated students.

Instead I perceive this university to be isolated without the least correlation to the world around it. Each faculty is in itself an single entity, each department an isle, each study program firmly fenced.

I assumed that at KULeuven, the best of historical generations of academic activity had accumulated over countless decades. I thought it to be the place where fruitful history, cutting-edge present and daring future would live together.

The university as an institution does not seem ancient or settled in stability; it could have been created last year.

I hoped for an open minded, blossoming ICT-infrastructure, with an emphasis on extensibility, open standards and open-source.

I noticed posters stating “Linux is education”. Yet KULeuven is dominated by commercial operating systems and software. At introduction of new ideas, I stumble upon bureaucracy and objections of obstinate ICT-coordinators. The existing ICT-infrastructure is good. It's there. It's not perfect. But worst of all: it isn't used.

I knew I was to meet enthusiast fellow students by the dozen, all motivated to learn new things at a daily basis, prepared to take competitive intellectual challenges and attend discussions about technology or science topics.

Instead, my fellow students fall asleep of boredom when Frank De Winne comes to talk of spacecraft design, think that gas-fueled-rocket modeling is a waste of time, study more than I do, but do nothing with gained insights – if any indeed.

Sure, I'm having a good time in Leuven, but – unless this first impression will prove to be incorrect – I will ultimately be unsatisfied.

Addenda

• These statements refer only to the serious, academic part of my studentship at KULeuven; free time, friends and student activities in Leuven are a completely different matter.
• I am well aware that my statements are utopic (thesis) or cynical (antithesis); they are meant to be provocative. One purpose of this blog shall be to moderate them (synthesis).
• In the ideal case, I will later on read this text once more and be able to say: “What a morbidly cynical nonsense, KULeuven has been a wonderful experience.”

J'ai commencé mes études académiques, ingénieur civil, à la fin de septembre 2005 à KULeuven.

Je m'étais attendu à être submergé dans une oasis de connaissance et de raisonnement éclairé.

J'étais ravi de pouvoir plonger dans un milieu stimulant, où ce serais possible de s'épanouir, d'élargir son horizon d'un mode imprécédé, tout en gardant ses principes et sa personnalité. À la fin je serais prêt de faire face à la monde et de l'améliorer où je pouvait.

Je me trouve dans une usine où on produit des diplômes avec les étudiants comme matière première. La reproduction de connaissance y est toujours la plus grande critère, quoiqu'on prétende.

Je croyait pouvoir rencontrer des professeurs faisant parti de la crème de la crème, qui méritent le respect d'un sage, qui racontent leurs histoires tout passionnés, en éclaircissant les pensées de leurs étudiants, qui, à l'aide des dissertations compellantes, stimulent les élèves de savourer la matière et alors faire partie du domaine fascinant de l'académie, des sciences et de la technologie.

Je vois des professeurs sarcastiques, incapable ou bien refusant de donner des réponses satisfaisantes aux questions qui vont plus loin que ce que le cours strictement prédit. Les professeurs ne semblent pas avoir envie de donner cours, ils ont l'air d'être obligés.

Je m'attendais à rencontrer des assistants enthousiastes, stimulant notre créativité, toujours là pour nous donner de la critique constructive.

J'ai rencontré des assistants qui ridiculisent les grands efforts, qui réduisent ma motivation avec une relativisme moquante, qui sont fixés sur leur domaine et qui souffrent considérablement d'une syndrome vendredi-après-midi.

J'avais peur que tous les professeurs utilisent rien d'autre que des présentations, crées à l'aide une logiciel particulière, tout en croyant que cela dissolve les problèmes et que l'intégration multimédia-ICT dans l'éducation cesse là-bas.

Je crains que j'aie raison. J'espère sincèrement que cette tendance ne polluera pas également les écoles premières et secondaires.

Je le trouvais évident que la collaboration interdisciplinaire, internationale et interacademique soit omniprésente. Je pensait aux conférences étrangères, aux relations avec des hommes de science fameux, aux publications dans des magazines scientifiques, aux projets d'échange, aux lectures sur thème des réalisations des étudiants gradués.

Contrairement, l'université me paraît isolée, sans la moindre liaison avec la monde extérieure. En plus, chaque partie de la structure académique et en soi-même une île, de laquelle les habitants se mêlent seulement des ses propres affaires.

J'avais des raisons pour assumer qu'à KULeuven, le meilleur des générations précédentes d'activité académique se serait accumulé pendant des siècles. Ce serait la place par excellence où le passé, le présent et la future se unifiaient.

L'université comme organisation ne semble point ancienne ou capable de profiter d'une stabilité longtemps-gagnée. Elle pourrait être crée l'année passée.

Je m'étais attendu à une infrastructure-ICT florissante, à l'esprit ouvert, avec le stress sur l'extensibilité, les standards ouverts et la source ouverte.

Je me suis aperçu des posters au slogan “Linux is education”. Néanmoins, KULeuven est dominée par des OS et logiciels commerciaux. A l'introduction des idées nouvelles, je suis immobilisé par la bureaucratie et des objections des collaborateurs. L' infrastructure-ICT existante et quand-même bonne, elle est bien là, elle n'est pas parfaite, mais – chose pire – elle ne s'use point.

J'étais convaincu que je ferais la connaissance avec plein d'étudiants enthousiastes, tous motivés d'apprendre quotidiennement, toujours prêts de s'élancer dans des défis intellectuels et de discuter de la technologie.

A l'inverse, le gros des étudiants s'ennuie à mourir lorsque Frank De Winne vient de parler de la technologie spatiale, estime que modeler mathématiquement une fusée est une perte-de-temps scandaleuse, étudie plus que moi, mais n'emploie point des idées apprises

Bien sur, je m'amuse à Louvain, mais – à moins que cette première impression soit fausse – je finirai de rester insatisfait.

Addenda

• Ces idées sont uniquement basées de la partie sérieuse de ma séjour à KULeuven; les passe-temps, les amis, les activités-étudiants sont d'un tout autre genre.
• Je me suis bien conscient que ces idées exprimées sont utopiques (thèse) où cyniques (antithèse) et que ce texte est provoquant. Une destination de ce blog-ci sera de commenter là-dessus (synthèse).
• Dans le cas idéal, je pourrais relire ce texte dans la futur et penser: «Quelle non-sens morbide, KULeuven était une expérience superbe.”

Eind September 2005 begon ik mijn academische studies, burgerlijk ingenieur, aan de KULeuven.

Ik verwachtte een sfeer van kennis en verlichting...

Ik was klaar om binnen te vallen in een stimulerende omgeving, waarin ik m'n capaciteiten kon verrijken en ontplooien, waarin ik mijn interessesfeer kon uitbreiden, verder dan ooit tevoren. En dat allemaal terwijl ik mijn principes kon handhaven en een eigen persoonlijkheid laten doorschijnen. Aan het einde van de rit zou ik klaar geweest zijn om de wereld aan te kunnen en ze mogelijk te verbeteren waar het mogelijk was.

Ik ben hier beland in een onpersoonlijke diploma-fabriek, waar studenten als grondstof dienen. Kennis-reproductie is hier, alle inspanningen ten spijt, nog steeds het ultieme criterium.

Ik zag al uit naar de kans om de lessen van beroemde professoren bij te wonen, die tijdens beklijvende uiteenzettingen heel het publiek kunnen bespelen, in vol vuur hun pleidooi voeren, de studenten alleen al door hun woorden slimmer maken en aanzetten tot actie op het domein van deuniveriteit, technologie en vernieuwing.

In plaats daarvan, zie ik sarcastische professoren, die met tegenzin les geven en niet in staat zijn enig diepgaand of bevredigend antwoord te geven op vragen die net iets verder gaan dan het strikte domein van hun cursus.

Ik had verwacht bijgestaan te zullen worden door enthousiaste assistenten, die ons kritisch en creatief denken moesten stimuleren en steeds bereid waren om constructieve kritiek te leveren.

Ik heb assistenten ontmoet die al te grote interesse weglachen, mijn motivatie de grond in boren met relativistische, ontnuchterende opmerkingen, zich strikt aan hun eigen domein vastklampen en serieus last hebben van het vrijdag-namiddag-syndroom.

Ik vreesde dat alle professoren hun toevlucht zouden nemen tot het gebruik van slide-shows, slordig gemaakt met een zeker commercieel product, denkende dat dit alle problemen zou oplossen en dat ICT- & multimedia-integratie in het onderwijs hierbij zou stoppen.

Mijn vrees blijkt terecht. Ik hoop van harte dat deze trend niet verder uitbreid richting middelbaar en lagere school.

Ik dacht dat interdisciplinaire, internationale en interacademische samenwerking alomtegenwoordig zou zijn. Hierbij dacht ik aan gastsprekers, relaties met wetenschappers en hun instellingen over heel de wereld, publicaties in wetenschappelijke magazines, uitwisselingsprojecten en lezingen over concrete verwezenlijkingen van oud-studenten.

Deze universiteit lijkt wel een eiland zonder het minste aanknopingspunt met de buitenwereld. Iedere faculteit, ieder departement,zelfs iedere opleiding lijkt geïsoleerd.

Ik nam aan dat een lange historische traditie van academische activiteit aan de KULeuven zijn sporen had nagelaten. Het leek me de plaats bij uitstek waar het leerzame verleden, het spannende heden en de gedurfde toekomst konden samenleven.

Toch lijkt deze universiteit niet te kunnen funderen op een structurele stabiliteit uit het verleden. Mocht iemand beweren dat de universiteit maar een jaartje oud is; ik zou het gerust geloven.

Ik had gehoopt op een immer-groeiende ICT-infrastructuur, waarbij flexibiliteit, open standaarden en open-source de vaste waarden zouden zijn.

Ik heb hier posters zien hangen met de slogan “Linux is education”, maar de complete KULeuven wordt gedomineerd door commerciële operating-systemen en soortgelijke software. Als ik nieuwe ideeën probeer te verkopen, stoot ik op koppige terughoudendheid van ICT-medewerkers. De bestaande ICT-infrastructuur is goed, 't is niet perfect, maar 't ergst van al: 't wordt niet gebruikt.

Ik was er zeker van dat ik hopen enthousiaste medestudenten zou leren kennen, allemaal gemotiveerd om dingen bij te leren, om uitdagingen aan te gaan en discussies te voeren over technologie en toepassingen van de leerstof.

Maar mijn medestudenten vallen in slaap van verveling wanneer Frank De Winne ons komt warm maken voor het ingenieursberoep, vinden het modelleren van een gas-brandstof-raket nutteloze tijdverspilling, studeren meer dan ik, maar doen niets met hun inzichten.

Natuurlijk amuseer ik me wel in Leuven, maar – tenzij deze eerste indruk onterecht blijkt – zal ik toch een onvoldaan gevoel overhouden.

Addenda

• Deze uitspraken gaan enkel over het serieuze, zuiver-academische deel van mijn verblijf aan de KULeuven; vrije tijd, vrienden en studentactiviteiten zijn een verhaal apart.
• Ik ben me er goed van bewust dat deze uitspraken ofwel utopisch (synthese) ofwel zeer cynisch zijn (antithese); ze zijn dan ook provocerend bedoeld. Een van de doelstellingen van deze blog zal bestaan uit het milderen en becommentariëren ervan.
• In het ideale geval zal ik later deze tekst herlezen en kunnen zeggen: “Wat een zwart-gallige flauwe zever; de KULeuven was een geweldige ervaring.”